İnsanlar sevinsin, "Bak ben sana demiştim, yapamazsın" desinler, mutlu olsunlar.
Niye?
Çünkü, diğerlerinin başarısızlıkları üzerine kurulu başarıları...
İlgili, ilgisiz, dost, düşman herkes rakip onlar için.
Hayatımın 29. yılına girerken o insanlarla yarışamayacak kadar güçlü ve mağlup olduğumu anladım.
Ütopik bir hayâl içinde yaşıyor(muş)um.
Bana biçilen hayatı yaşamayı kabulleniyorum yavaştan.
O zaman hayatımdaki sorunların hepsi bitecek.
Herkes mutlu olacak.
Ve ben (!) de, herkes gibi, mutlu olacağım...
Tabii, ufak bir ayrıntı dışında.